Page

Dag 8 Zondag 30 juli, motel: Ouality Inn, Page, gereden: 15 km.

Het ontbijt in dit hotel is in een grote zaal, dit keer niet aleen zoete verpakte muffins maar een "hot breakfast" met scrumbled eggs, bacon, worstjes, pancakes allerlei cereals, melk, chocomelk en natuurlijk koffie en thee, lekker! We hebben om 11.30 een tour besproken naar Antelope Canyon. Daarvoor hebben we nog lekker gezwommen in het zwembad.

We werden opgehaald bij het hotel met een Jeep eerst gingen we over een gewone weg daarna over een zandweg dat hobbelde flink. Het gebied is van de Navajo indianen zij begeleiden ook de tours, we moeten 6 dollar p.p. betalen om op het Navajo-land te mogen komen en 20 dollar p.p. voor de tour, voor Fabian 10. Je gaat door een smalle kloof waar van bovenaf het zonlicht door naar binnen schijnt, daardoor kan je hele mooie foto’s maken, je mag geen flits gebruiken dat is niet goed voor de zanderige rotsen, als je er hard over wrijft, wrijf je er zo een deuk in. Het was helaas een beetje bewolkt maar toch heel mooi. De gids zei waar we het beste foto’s konden maken ik denk alleen dat het niet altijd de goede plek was, alleen de foto’s waarbij per ongeluk de flits af ging(nieuw toestel)zijn mooi geworden. Ze vertelde dat hier veel slangen zijn s’morgens voor de tour begint gaan ze de grot door om slangen die er nog zijn weg te halen, gelukkig zijn we er geen tegen gekomen. 

S’middags zijn we naar de Glenn canyon dam gegaan deze is echt heel hoog, we zagen in de verte bliksem en toen we later het visitors centrum ingingen barstte ook bij ons de onweer en regen los  het waaide hard mooie bliksemflitsen maar we zaten lekker droog binnen, er was allerlei informatie, hoe de dam was gebouwd, filmpjes en info over de omgeving etc. In het visitorcentrum was wel streng toezicht, we moesten door detectorpoortjes en er stonden bewakers die"verdachte personen" aanhielden, dit is natuurlijk een terroristisch doelwit, een energiecentrale die een groot deel van het land van energie voorziet. We hebben nog een foto genomen van een turbine als je ziet hoe groot een zo’n turbine is heb je al enig idee hoeveel energie zo’n dam produceert. Toen we later in de auto zaten zagen we dat door de bui de temperatuur 15 graden was gezakt het was nog maar 22 graden. Later klaarde het weer op we zijn nog een stukje langs Lake Powel gereden, boodschappen gedaan en daarna terug naar het hotel. Voor het eerst deze vakantie waagde ook Michel zich in het zwembad hij had het steeds beloofd dus kon er nu echt niet meer onder uit. Natasja en ik zijn nog even naar de winkeltjes in het hotel gegaan en hebben voor de oma’s stenen kettinkjes gekocht, we vonden ze zelf ook heel mooi dus Natasja heeft er ook een voor zichzelf genomen.   

Page-Bryce Canyon

Dag 9 Maandag 31 juli, motel: R
ubys inn, gereden: 320 km.
Na het hot breakfast gaan we weer op pad, we rekenen af bij de receptie maar als we naar buiten lopen zien we een grote tarantula, een aantal kinderen gaan met een stokje met de spin spelen hij reageert niet echt, zal ook wel geschrokken zijn van al die aandacht. Natasja pakt gauw haar fototoestel en maakt foto’s en een filmpje, naar mijn idee zit ze er iets te dicht boven maar volgens omstanders zijn ze niet gevaarlijk. Dan gaan we op weg het is weer prachtig weer en warm. Onderweg stoppen we bij Kanab bij een bibliotheek om weer een laatste update te sturen, ook Natasja stuurt een mailtje naar haar vriendinnen. In de bieb is een boekenuitverkoop voor 0,50 dollarcent/boek. Natasja koopt een boek, kan ze nog wat engels lezen tijdens de vakantie. De vrouw van de bieb vraagt ons waar we naar toe gaan en zegt dat het in Bryce wel wat kouder is. Hoe dichter we bij Bryce kwamen hoe kouder het werd, het begon zelfs te regenen, uiteindelijk was het 17 graden. In het hotel zijn de kinderen eerst gaan zwemmen in het binnenbad, we hadden een mooie grote kamer met bubbelbad, alleen als je hem aanzette kwamen er allemaal zwarte flubbertjes uit, dus hebben we maar zonder bubbels gebadderd. In Utah is het een uur later dus het was al 16.00u toen we het park ingingen, het was inmiddels gestopt met regenen en het zonnetje scheen weer. Ik vond het een prachtig park met al die hoodoo’s. We hebben veel foto’s gemaakt bij uitzichtpunten.  Onderweg zagen we herten. Kwart voor zes kwamen we bij sunsetpoint waar we een trail wilden gaan lopen. De Queen garden of de Navajoo-trail. volgens de informatiefolder zou de combi 2 a 3 uur lopen zijn. We begonnen de Queen gardentrail. We gingen vrij snel naar beneden, aan het eind van de trail staat de Queen een witte rots die er statig bij staat.   We kwamen Nederlanders tegen en die kwamen van de Navajoo trail , zei vertelden ons dat we best door konden lopen het was goed te doen en zeker de moeite waard. Dus wij ervaren lopers gingen er voor. Het was zeker de moeite waard, we liepen tussen de hoodoo’s dit zijn rotsen in de vorm van lange torens in roze-oranje en witte tinten. Volgens indianenlegendes zijn hoodoo’s slechte mensen die voor straf in steen veranderden. We moesten onder stenen poortjes door, we kwamen veel mini eekhoorntjes(chip-munks)tegen. Er groeiden tussen de rotsen nog bomen ook, dat zou je niet verwachten met die rotsige grond. Het laatste stuk ging stijl omhoog, een behoorlijke klim, maar de hele route was goed te lopen, half 8 waren we weer boven. Wat wij tot nu toe hebben ervaren rekenen de Amerikanen de tijd voor een trail erg ruim, het zal ook wel verschillen hoe de weersomstandigheden zijn wij liepen in het zonnetje met 23 graden, als het 35C is zal het wel een stuk langzamer gaan.      
We kregen honger en besloten terug te gaan naar het hotel, we hebben daar in het restaurant een hamburger gegeten met patat, deze was erg lekker wat anders dan de Mac. De kinderen wilden niet naar de rodeo dat vonden ze zielig voor de dieren.We zijn nog langs de winkeltjes gelopen, Fabian heeft nog wat stenen gekocht en wij hebben in de supermarkt noodles soep gekocht voor het ontbijt, bij dit hotel zit geen ontbijt. We hadden dit hotel telefonisch geboekt vanaf onze hotelkamer in Page voor $108. Morgen gaan we weer door naar het volgende park Zion.

Bryce Canyon-Zion-Hurricane

Dag 10 Dinsdag 1 augustus, overnachting: Motel 6 Hurricane, gereden: 155 km.

Vandaag gaan we naar Zion N.P. Eerst hebben we in de magnetron water gekookt voor de noodle soep. Daarna weer op pad, het is dit keer niet zo ver rijden We willen in Zion de Narrow gaan lopen, dit is een smalle kloof waar de rotswanden recht omhoog gaan, je loopt door het water en afhankelijk van de regen staat het water laag of hoger. In het visitors centrum vertelden ze ons dat het water wel modderig was door de regen die een aantal kilometer verderop was gevallen, maar we waagden het erop. Eerst met de shuttlebus naar de laatste stop, daarna een mooi verhard pad langs de rivier(river walk). Bij de Narrow aangekomen was het best druk we waren niet de enige dus gingen we met een gerust hart op pad. Het was best glibberig, je kon de stenen die op de bodem lagen niet zien omdat het best wel modderig was, als het water helder is lijkt het me wel een stuk mooier. Door het stromende water verloor je af en toe je evenwicht. We hadden onze zwemkleding en waterschoenen aangedaan we gingen een heel eind de kloof in, het werd dan ook steeds rustiger, alleen nog een Hollands gezin durfde verder de kloof in te gaan, echte Hollanders! Je staat dan in een stromend riviertje en kijkt 1000 meter omhoog tegen de rotsen op, heel apart, op sommige plaatsen was het een stuk dieper en kwam je tot je middel in het water, op het eind konden we zelfs zwemmen Fabian ging het eerst toen Natasja en ook ik was heldhaftig, Natasja en Fabian gingen zelfs een stukje met de stroom mee terug, net een glijbaan of de stroming in het zwembad. We hadden thuis een waterdichte zak gekocht voor de fotoapparatuur, Michel had deze in zijn rugzak. Het was erg leuk de kinderen vonden het helemaal spannend, ik heb er zelf wel wat blauwe plekken aan overgehouden, want je glijd gauw uit op de glibberige stenen, een wandelstok zou dan ook makkelijk geweest zijn.   Het mooie vond ik ook dat je bij de Grand Canyon van bovenaf in de kloof kijkt, bij Bryce loop je tussen de rotsen/kloof, en hier loop je op de bodem van de kloof. Op de terugweg op het verharde pad kwamen we Nederlanders tegen die we in Page ook al hadden gesproken, we rijden zo’n beetje dezelfde route, nu bleek dat die man bij de tamboers en pijpers van het marinierskorps zit, hij is ook adjudant zij gaan morgen ook naar Vegas dus misschien komen we ze wel weer tegen. Om 18.00u waren we terug bij de auto, we moesten nog een motel zoeken, we reden naar het plaatsje Hurricane daar waren veel motels, bij motel 6 was het meteen raak voor een goede prijs, we mochten hier op internet dus kon ik gelijk weer even een verslagje sturen. De kinderen gaan morgenochtend nog even zwemmen. Dan gaan we naar Vegas, kan de tijd ook weer een uur terug dus hebben we meer tijd het hotel is al besproken en daar blijven we twee dagen het zal wel heel anders zijn dan afgelopen tijd in de natuur een leuke afwisseling we zijn heel benieuwd.

Hurricane-Las Vegas

Dag 11
Woensdag 2 augustus, overnachting: Circus Circus, gereden: 414 km.
Rustig aan zijn we vertrokken vanuit Utah naar Nevada, Las Vegas, de tijd kon weer een uur terug. Het was een mooie weg tussen de bergen door. Las Vegas ligt midden in de woestijn. Het werd weer steeds warmer naarmate we er dichter bij kwamen(39C). Van Nederlanders onderweg hoorden we dat onder Las Vegas bij Primm een mooie outlet store was we waren rond 11.00u bij Las Vegas en besloten er even langs te gaan. De afstand viel echter tegen 50 km. en ook de outlet viel tegen dus gingen we weer snel 50 km terug naar Las Vegas waar ook een outlet was die we uiteindelijk leuker vonden, hadden we voor niets 100 km. extra gereden. We kwamen Las Vegas binnen over de strip, wat een drukte hier en wat een hotels de een nog mooier dan de ander. Bij ons hotel was een grote ondergrondse parkeergarage. We moesten lang wachten om in te checken. We hadden wel een hele mooie kamer op de 19e verdieping van het dwarse gebouw, vanuit het raam keken we op de strip. Er was helaas geen balkon en het raam kon niet open, waarschijnlijk om te voorkomen dat iemand die veel verloren heeft bij het gokken uit het raam zal springen. Als je beneden uit de lift kwam zat je midden in het gokparadijs, er stonden allerlei fruit automaten en mensen zaten er de hele dag achter. Ik wilde Fabian iets uitleggen maar we werden gelijk weggestuurd, kinderen mogen niet in aanraking komen met het gokken en mogen alleen op een pad er tussendoor lopen. In ons motel was een groot pretpark met o.a. een achtbaan en allerlei andere spelletjes en activiteiten je zag kinderen met grote knuffelbeesten lopen die ze hadden gewonnen(gokken??), er waren allerlei restaurants en natuurlijk een Mac Donald. Er waren twee zwembaden dus we zijn nog even naar het zwembad gegaan. s’Avonds zijn we met de auto over de strip gereden(5 km.) Overal flikkeren lichtjes overal is lawaai, het is ontzettend druk op straat, wel leuk om te zien maar als je hier lang zit zou je er toch helemaal gek van worden, wat een contrast met de natuurparken! We zijn een beetje op tijd naar bed gegaan tot laat is het hier nog 38 graden, het koelt niet af, op de kamer is lekker airco. Morgenochtend gaan we eerst naar de outlet, dat hebben we Natasja beloofd, dan nog even naar het zwembad en s’avonds willen we de strip aflopen en met de bus weer terug naar het hotel.   

Las Vegas

 Dag 12

Donderdag 3 augustus, motel: Circus Circus, gereden 10 km.

Vanochtend ontbijt gehaald bij de Mac, er is ook een buffet restaurant in het hotel maar daar moet je in de rij staan om binnen te komen, daar hadden we geen zin in. Na het ontbijt gingen we naar de Outlet aan het einde van de strip. Natasja kon zich uitleven, we hadden een extra koffer mee moeten nemen, het geld dat ze met haar vakantiebaantje had verdiend ging er snel doorheen. Ook Michel had 3 shirts en twee Levi’s spijkerbroeken gekocht, ik had een rok en een shirtje en Fabian een nike pet en nike shirt, hij was alleen een beetje teleurgesteld dat er geen Lego was. Nog even een subway broodje gehaald en toen weer terug naar het hotel. Het was inmiddels half 4, we zijn nog tot half 7 naar het zwembad gegaan, de kinderen gingen nog een keer in de achtbaan en toen naar de strip, en elke keer als je het hotel uitloopt loop je tussen de gokmachines door je kan je niet voorstellen dat mensen hier dagen achtereen achter die machines zitten. Het was nog erg warm op de strip. We kwamen langs Venetie, met water en gondels, Parijs met de eiffeltoren en fonteinen een piratenshow bij  "Treasure Island" met vuurwerk op het eind het was hier ontzettend druk dus we moesten opletten dat we elkaar niet kwijt raakten in deze mensenmassa. Fonteinen van hotel Bellagio die dansen op de muziek Wat hebben ze dat toch allemaal mooi nagebouwd, heel Las Vegas is een grote show. De sfinx een hotel in de vorm van een pyramide, een sprookjeskasteel, je kijkt je ogen uit. Een immens grote Harley komt uit de muur bij het Harley cafe. Het einde van de strip haalden we bij lange na niet, we kwamen tot de helft en het was inmiddels al 11 uur, we besloten de bus terug te nemen, deze was overvol we waren pas om 12 uur bij het hotel. voordat we op bed lagen was het half een. Las Vegas was een hele leuke ervaring maar we zijn ook weer blij dat we morgen vertrekken naar de rust van o.a. Death Valley. Na Arizona, Utah en Nevada keren we weer terug naar Californie.  

Las Vegas-Death Valley-Bakersfield

Dag 13

vrijdag 4 augustus, motel: Vagebond Inn, Bakersfield, gereden: 704 km.

Na weer een Mac ontbijt met hamburger, pancakes etc. vertrokken we om 9.30u uit Las Vegas. We konden via de t.v. uitchecken dus dat scheelde veel tijd. De weg richting Death Valley was allemaal woestijn heel apart om te rijden. Om 11.00u. waren we in het park, eerst gingen we naar Dante’s View, het ligt op 1800 meter we reden een kronkelweg omhoog van 21 km het werd steeds kouder naarmate we hoger kwamen. Boven was een prachtig uitzicht over de vallei heel vroeger was hier water dat is in de loop der tijden ingedroogd, je ziet een witte zoutvlakte. De schilder Dante heeft hier een schilderij van gemaakte en noemt het de hel?? Death valley is het warmste en laagste gebied van Amerika.   We hebben wat gegeten en gedronken en gingen toen weer naar beneden richting het visitorscenter. Hier hebben we een film gekeken van, in een klein lokaaltje, over Death valley en de planten en dieren die er leven, hij duurde 20 minuten. Daarna weer een lange zijweg richting badwater, de witte zoutvlakte die we vanaf Dante’s View zagen. Dit is het laagste punt van het park en tevens een van de laagste gebieden van de wereld, er is nog een klein beetje water maar dat is ontzettend zout en toch leven er nog kleine visjes in. We zijn  uitgestapt en hebben wat rondgekeken, Michel en ik zijn nog een stuk de zoutvelden op gelopen maar de kids gingen snel terug naar de auto/airco toen we terug liepen van het zout voelde je gewoon de hete lucht als je inademde een heel vreemde gewaarwording, het was 45 graden.  

Daarna gingen we weer op pad het was nog een lange weg te gaan door de woestijn, je had soms het gevoel dat je alleen op de wereld was. Langs de kant stonden steeds waarschuwingsbordjes dat je je waterpeil in de gaten moest houden ivm de warmte, op een gegeven moment ging er ook een lampje branden, we zijn even gestopt en daarna weer verder gereden, we konden niet ontdekken wat het was ook uit het boekje van de auto werden we niet wijzer. Het idee om hier "in the middle of nowhere" vast te komen met 45 graden sprak ons niet bepaald aan. We kwamen nog langs de "sanddunes" ze worden door de wind steeds verplaatst ze noemen het ook wel de lopende duinen. We zagen zand tornadootjes, die over het land raasden en een keer vlak voor de auto over de weg ging. Van te voren wist ik niet wat ik van dit park moest denken maar ik vond het erg mooi en heel apart.   Het was inmiddels al laat, de weg naar Dante’s View en de film hadden we niet ingepland en we wisten dat we heel wat km. af moesten leggen. We wilden eigenlijk via Bishop gaan en dan via de Tioga pas naar Yosemite park, maar volgens de hotel keten boekjes die we hadden waren er in de omgeving van Bishop niet zo veel motels, en alleen wat kleinere plaatsjes er omheen. Omdat we zo laat waren durfden we het risico niet te nemen geen motel te kunnen vinden en zijn we doorgereden naar Bakersfield om daarna eerst naar Sequoia park te gaan en dan daarna naar Yosemite. Bakersfield is een grote plaats, daar is altijd wel iets te vinden. We kwamen uit bij de "Vagebond Inn" het deed ook een beetje vagebond-achtig aan. Er stonden allemaal Mexicanen buiten voor de kamers, ze zagen blijkbaar weing blonde mensen want ze keken bijna door ons heen. Bij de receptie heb ik nog gevraagd of het wel veilig was, ik was blij dat het maar voor een nachtje was. Echt schoon waren de kamers niet en ik heb ook niet lekker geslapen. Dit was de eerste keer dat ik me niet veilig voelde hier in de States. Later kwamen we Nederlanders tegen die ook in Bakersfield hadden geslapen maar dan in een ander motel, zij hadden zich daar ook niet prettig gevoeld, naar mijn idee kan je Bakersfield maar beter overslaan.Ik had ook wel een beetje spijt dat we toch niet de geplande route zijn gegaan, nu missen we toch een aantal mooie plekjes die ik graag had willen zien.

Bakersfield-Sequoia NP-Merced

Dag 14 

Zaterdag 5 augustus, motel: Super 8, Merced. Gereden 352 km.

In Bakersfield eerst nog wat boodschappen gedaan en weer verder naar Sequoia park, dit park staat bekend om zijn grote bomen. In het park aangekomen zijn we eerst gaan picnicken aan een picnicktafel in het park. Als je er vanuit gaat dat zo’n Nationale parken pas maar 50 dollar kost(volgend jaar 80) vinden we dat niet duur. Als je alle voorzieningen ziet, toiletten, visitorscentra waar je allerlei info kan krijgen, shuttel bus service etc., nu gaan wij maar 3 1/2 week op vakantie maar in principe is hij een heel jaar geldig voor alle parken in heel Amerika.

In het visitorscentum nog even rondgekeken, daar lazen we dat voor de groei van de sequoia bomen het goed is dat er af en toe een bosbrand is vroeger regelde de natuur dat zelf, tegen woordig laten ze wel eens een stukje bos branden zodat ze het zelf in de hand kunnen houden. Daarna liepen we de route van de grote bomen naar de general Sherman, deze boom heeft het grootste volume van alle bomen in de wereld, er zijn hogere bomen in Redwood net boven San Francisco maar deze bomen zijn niet zo dik. Fabian vond nog mooie stenen wat sugarpine denneappels,officieel mag je deze niet meenemen maar ze vonden ze zo mooi. We legden ze even in de auto maar toen zagen we dat er allemaal enge beestjes uitkwamen, we hebben ze toen maar gauw weer in het bos gegooid. We zagen onderweg weer veel chip-munks. Het verschil met de parken die we hiervoor bezochten is dat hier veel meer bos en groen is in tegenstelling tot de rode rotsen die we in de parken hadden. Ons plan was om morgen naar Yosemite te gaan, we wilden een motel heel dicht bij het park en kwamen uit bij een super 8 in Merced, het was iets van 35 km. van het park dus dan hebben we een hele dag voor dit park.